هنر نزد ایرانیان است و بس

سلام

به اين نصفه شعر

هنر نزد ايرانيان است و بس

تا موقعي كه به اروپا نرفته بودم، نصفه نيمه اعتقادي داشتم.

وقتي در رم عظمت ساختمانها را ديدم

و وقتي

در برلين ساختمانهايي را ديدم كه نماي سنگ آن در جنگهاي جهاني آنطور آبكش شده بود و در دوران باز سازي به جاي تعويض آنها، مرمت كردند با مصالحي كه از نظر مقاومت و رنگ درست عين سنگ اوليه و سالم است و به زور و دقت مي توانستم نقاط مرمت شده را پيدا كنم.

و در آخر

زماني كه به موزه ي لوور فرانسه رفتم و در قسمت مربوط به ايران، سرستون كله اسبي نميدنم كله گاوي شاخدار كاملا سالم و زيبا را كه حتي يك نمونه از آنرا با آن كيفيت در ايران نداريم كه با داشتن حداكثر ٨-١٠ درصد اجزاء اصلي و بالاي ٩٠ درصد از ملات ديگر باز سازي شده كه به زور به چشم يكي مثل من مي آيد، را ديدم.

تير خلاص به باور من كه اين شعر براي ايرانيان صادق است، زده شد.

در خوشبينانه ترين حالت و عرق وطن داشتن مي توانم بگويم آن شعر بايد به اين نثر تبديل شود كه:

هي ايرانيان هم يك هنر هايي دارند.